خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از چشمان خود که از گریه خون می‌بارد می‌گوید و گل لاله را به رنگ سرخ آن تشبیه می‌کند. در پاسخ، اشاره می‌شود که تمام خون از چشمانش نریخته، بلکه اشک‌های او باعث سرخی صورتش شده است.
متن دارای مفاهیم عاطفی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به خون و اشک ممکن است برای مخاطبان کم‌سال نامناسب باشد.
شماره ۱۷ - گفتم چشمم ز بس کزو خون آید
گفتم چشمم ز بس کزو خون آید
از لاله برنگ و سرخی افزون آید ۱
گفت آنهمه خون نبد که بیرون آمد ؟
کز رنگ رخم اشک تو گلگون آید ۲
از لاله برنگ و سرخی افزون آید ۱
گفت آنهمه خون نبد که بیرون آمد ؟
کز رنگ رخم اشک تو گلگون آید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - از بوسه تو مرده با روان تانی کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
