خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عشق، رنج‌های عاشقانه، و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر از روز نوروز و مجلس شادی یاد می‌کند، اما دردهای عشق و جفای معشوق را نیز بیان می‌نماید. او از غم و سوزش دل خود می‌گوید و زیبایی معشوق را با عناصر طبیعی مانند ماه و آفتاب مقایسه می‌کند.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و احساسات عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'جفاگاری' و 'غمزه' نیاز به درک بالاتری از روابط عاطفی دارند.
غزل ۳۲۶ - روز نوروزست و ما را مجلس افروزی چنین
روز نوروزست و ما را مجلس افروزی چنین
سالها شد کز خدا می‌خواستم روزی چنین
از جفاگاری نهادی گوش بر قول رقیب
تا چها آموختی باز از بد آموزی چنین؟
هر شبی در کنج غم گریان و سوزانم چو شمع
غرق آب و آتشم، با گریه و سوزی چنین
پیش تیر غمزه اش بردم دل صد چاک را
چون نگه دارم دل از پیکان دلدوزی چنین؟
از فروغ عارضت روز هلالی روشنست
وه! که دارد آفتاب عالم افروزی چنین؟
سالها شد کز خدا می‌خواستم روزی چنین
از جفاگاری نهادی گوش بر قول رقیب
تا چها آموختی باز از بد آموزی چنین؟
هر شبی در کنج غم گریان و سوزانم چو شمع
غرق آب و آتشم، با گریه و سوزی چنین
پیش تیر غمزه اش بردم دل صد چاک را
چون نگه دارم دل از پیکان دلدوزی چنین؟
از فروغ عارضت روز هلالی روشنست
وه! که دارد آفتاب عالم افروزی چنین؟
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۲۵ - من و تخیل حسنت، چه یار بهتر ازین؟
گوهر بعدی:غزل ۳۲۷ - عاشقم کردی و گفتی با رقیب تندخو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
