غزل ۲۴۷ - تا عمر بود، در هوس روی تو باشم

تا عمر بود، در هوس روی تو باشم
در خاک شوم، خاک سر کوی تو باشم ۱

فردای قیامت نروم جانب طوبی
در سایه سرو قد دلجوی تو باشم ۲

خوش آنکه زبان از پی دشنام برآری
من دست برآورده، دعاگوی تو باشم ۳

پهلوی تو پیوسته نشینند رقیبان
تا من نتوانم که به پهلوی تو باشم ۴

از غمزه تو کاست تن من، که چو مویی
من موی شوم در خم گیسوی تو باشم ۵

هر گه که از تو ناز بری دست به چوگان
خواهم همه تن سر شوم و گوی تو باشم ۶

ای شاخ گل تازه، منم بلبل این باغ
معذورم، اگر شیفته روی تو باشم ۷

روزی که فلک نام مرا خواند: هلالی
می خواست که من مایل ابروی تو باشم ۸