غزل ۲۲۱ - نه رفیقی، که بود در پی غمخواری دل

نه رفیقی، که بود در پی غمخواری دل
نه طبیبی، که کند چاره بیماری دل ۱

دل بیمار مرا، هر که گرفتار تو خواست
یارب، آزاد نگردد ز گرفتاری دل! ۲

طاقت زاری دل نیست دگر، بهر خدا
گوش کن گفت مرا، گوش مکن زاری دل ۳

چند خوانی دگران را به شراب و به کباب؟
حال خون خوردن من بین و جگر خواری دل ۴

جان به کوی تو شد و ناله کنان باز آمد
که در آن کوی نگنجید ز بسیاری دل ۵

دل به راه غمت افتاد، خدا را، مددی
که درین راه ثوابست مددگاری دل ۶

در وفای تو چنانم، که اگر خاک شوم
آید از تربت من بوی وفاداری دل ۷

بر دل زار هلالی نکند غیر جفا
آه! تا چند توان کرد جفاگاری دل؟ ۸