غزل ۱۶۶ - آخر از غیب دری بر رخ ما بگشاید

آخر از غیب دری بر رخ ما بگشاید
دیگران گر نگشایند، خدا بگشاید ۱

دلبران، کار من از جور شما مشکل شد
مگر این کار هم از لطف شما بگشاید ۲

بر دل از هیچ طرف باد نشاطی نوزید
یارب! این غنچه پژمرده کجا بگشاید؟ ۳

نگشاید دل ما، تا نگشایی خم زلف
زلف خود را بگشا، تا دل ما بگشاید ۴

باشد آسایش آن سیم تن آسایش جان
جان بیاساید، اگر بند قبا بگشاید ۵

میکشم آه که: بگشا رخ گلگون، لیکن
این گلی نیست که از باد صبا بگشاید ۶

تا بدشنام هلالی بگشایی لب خویش
هر سحر، گریه کنان، دست دعا بگشاید ۷