غزل ۱۱۸ - زان دل به جانب سگ کوی تو می کشد

زان دل به جانب سگ کوی تو می کشد
کو دامنم گرفته، به سوی تو می کشد ۱

دانی چرا به دامنت آویخته دلم؟
خود را به این بهانه به کوی تو می کشد ۲

صاحبدلی، که یافت سر رشته ی مراد
سر رشته اش به حلقه ی موی تو می کشد ۳

فارغ ز بوی غالیه جعد سنبلم
خاطر به جعد غالیه بوی تو می کشد ۴

ای ترک مست، این همه سنگ جفا مزن
بر دل شکسته ای، که سبوی تو می کشد ۵

بر عاشقان بلاست جفای تو و دلم
چندین بلا ز تندی خوی تو می کشد ۶

دور از رخت کشید هلالی هزار آه
آه! این چهاست کز غم روی تو می کشد؟ ۷