غزل ۱۱۶ - بر سر بالین طبیب از ناله ی من زار شد

بر سر بالین طبیب از ناله ی من زار شد
از برای صحت من آمد و بیمار شد ۱

دوش در کنج غم از فریاد دل خوابم نبرد
بلکه از افغان من همسایه هم بیدار شد ۲

صبر می کردم که، درد عشق خوبان کم شود
لیک از داروی تلخ اندوه من بسیار شد ۳

مدعی گویا برای کشتن ما بس نبود
کان مه نامهربان هم رفت و با او یار شد ۴

هر که را سودای زلف آن پری دیوانه کرد
خانمان بر هم زد و رسوای هر بازار شد ۵

من سگت، ای ترک آهو چشم، برقع باز کن
کز برای دیدن روی تو چشمم چار شد ۶

بس که آمد بر سر کویت، هلالی، همچو اشک
از نظر افتاد و در چشم عزیزت خوار شد ۷