غزل ۱۱۴ - افروخت رنگت از می و دلها کباب شد

افروخت رنگت از می و دلها کباب شد
روی تو ماه بود، کنون آفتاب شد ۱

گفتم: به دور عشق تو سازم سرای عیش
غم خانه ای که داشتم آن هم خراب شد ۲

این آه گرم بی سببی نیست دم بدم
یا سینه سوخت، یا دل سوزان کباب شد ۳

ناصح زبان گشاد که تسکین دهد مرا
نام تو برد و موجب صد اضطراب شد ۴

خوناب دیده این همه دانی که از کجاست؟
خونی که بود، در دل غمدیده، آب شد ۵

هر جا که هست روی تو، در پیش چشم ماست
کس در میان ما نتواند حجاب شد ۶

فارغ نشسته بود هلالی به کوی زهد
ناگه لب تو دید و خراب شراب شد ۷