غزل ۴۷ - ما عاشقیم و بی سر و سامان و می پرست

ما عاشقیم و بی سر و سامان و می پرست
قانع بهر چه باشد و فارغ ز هر چه هست ۱

ای رند جرعه نوش، تو و محنت خمار
ما و نشاط مستی عشق از می الست ۲

دی آن سوار شوخ کمر بست و جلوه کرد
در صورتی که هر که بدیدش کمر ببست ۳

هر کس که دل بدست بتی داد همچو من
سنگی گرفت و شیشه ناموس را شکست ۴

دلها که می بری، همه پامال می کنی
کاری نمی کنی که: دلی آوری بدست ۵

چون ابر دید اشک من از شرم آب شد
چون برق دید آه من از انفعال جست ۶

آخر چو ره نیافت هلالی ببزم وصل
محروم از جمال تو در گوشه ای نشست ۷