غزل ۳۷ - گل رویت عرق کرد از می ناب

گل رویت عرق کرد از می ناب
ز شبنم تازه شد گل برگ سیراب ۱

به ناز آن چشم را از خواب مگشای
همان بهتر که باشد فتنه در خواب ۲

تعالی الله! چه حسنست اینکه هر روز
دهد سر پنجه ی خورشید را تاب؟ ۳

ز پا افتادم، آخر دست من گیر
همین گویم: مرا دریاب، دریاب ۴

چو در سر میل ابروی تو دارم
سر ما کی فرود آید به محراب؟ ۵

بهاران از در می خانه مگذر
عجب فصلیست، جهد کرده دریاب ۶

هلالی، می به روی ماه رویان
خوش آید، خاصه در شب های مهتاب ۷