بخش ۲۸ - حکایت آن طفل خرد که نان بزرگ در دست داشت، می خورد و می گریست که این نان اندک است و اشتهای من بسیار

به بغداد شد گامزن زیرکی
دوچارش فتاد از قضا کودکی ۱

ز دور رخش قرص مه را شکست
چو روی خودش گرده نان به دست ۲

همی خورد ازان گرده و می گریست
بدو گفت زیرک که این گریه چیست ۳

بگفتا منم کودک یک تنه
ز خوان امل معده گرسنه ۴

بسی اشتها سخت و این گرده خرد
کجا راه سیری توانم سپرد ۵

ز گریه از آنم چنین تلخکام
که می دانم این زود گردد تمام ۶

بمانم ز بی توشگی سر به زیر
نه در دست من نان و نی معده سیر ۷

بیا ساقی آن می که سیری دهد
درین بیشه ام زور شیری دهد ۸

بده تا درآیم چو شیر ژیان
به هم بر زنم کار سود و زیان ۹

بیا مطربا وز کمان رباب
که از رشته جان زهش برده تاب ۱۰

ز هر نغمه زیر تیری فکن
به من چون شکاری نفیری فکن ۱۱