بخش ۴ - دست برداشتن به مناجات به دستیاری ارباب حاجات

خداوندا ز هستی ساده بودیم
ز بیم نیستی آزاده بودیم ۱

نخست از نیست ما را هست کردی
به قید آب و گل پابست کردی ۲

ز ضعف ناتوانایی رهاندی
ز نادانی به دانایی رساندی ۳

فرستادی به ما روشن کتابی
به امر و نهی فرمودی خطایی ۴

میان نیک و بد تخلیط کردیم
گهی افراط و گه تفریط کردیم ۵

ره فرمودنی ها کم سپردیم
به نافرمودنی ها پا فشردیم ۶

تو نگذشتی ز دستور عنایت
نپوشیدی ز ما نور هدایت ۷

بر آن نور از تو گیرم پوششی نیست
چه حاصل زان چو از ما کوششی نیست ۸

ز ناکوشیدن خود در خروشیم
بده توفیق کوشش تا بکوشیم ۹

چو دانا همچو نادان گشته غرق است
ز دانش تا به نادانی چه فرق است ۱۰

ز دستان های نفس ناخوش آهنگ
مکن بر ما ره حسن عمل تنگ ۱۱

در آن تنگی که ما باشیم و آهی
ز رحمت سوی ما بگشای راهی ۱۲

ازان ره خوان سوی درگاه ما را
به ایمان بر برون همراه ما را ۱۳