بخش ۱۲۳ - مناجات در انتقال از وصیت فرزند به نصیحت نفس خود

ای مراد دل تنها شدگان
مونس وحدت یکتا شدگان ۱

مایه صحبت تو تنهایی
سایه وحدت تو یکتایی ۲

فرخ آن کس که به تنهایی ساخت
رخش در عالم یکتایی تاخت ۳

دیده را کحل شهود تو کشید
چون تو را دید دگر هیچ ندید ۴

جز تو مقصود نداند کس را
بلکه موجود نخواند کس را ۵

گر بخواهد ز درت خواهد و بس
ور بکاهد ز غمت کاهد و بس ۶

از وصال تو بود بالش او
وز فراق تو سزد نالش او ۷

حال جامیت نکو معلوم است
زانچه شد گفته عجب محروم است ۸

بگشا چشم عنایت سویش
وز همه خلق بگردان رویش ۹

تا به محرومی خود پردازد
به نصیحتگری خود سازد ۱۰