بخش ۵۴ - مناجات در اعتصام و التجا از موطن خوف به مأمن رجا

ای تن ما ز تو چون موی از بیم
فرق وار از تو دل ما به دو نیم ۱

تیغ بیمت همه را در خون غرق
دارد اینک اثر تیغ به فرق ۲

روبهانیم ز خاری رنجه
وای اگر شیر زند سر پنجه ۳

گر چه از حیله و مکریم دلیر
حیله ها را شکند حمله شیر ۴

تا ز تو حکم امانی نرسد
تن امید به جانی نرسد ۵

بنده جامی که در افزایش توست
چشم بر بخشش و بخشایش توست ۶

بخششی ورز و ببخشای بر او
گر نبخشایی ای وای بر او ۷

از جحیم سخطش ایمن دار
در نعیم کرمش ساکن دار ۸

چشم جانش به رخت روشن کن
گلخن دهر بر او گلشن کن ۹

به صف اهل صفایش برسان
به قدمگاه رجایش برسان ۱۰