این متن به موضوع توبه و بخشش الهی میپردازد. شاعر بیان میکند که همه چیز به سوی خداوند بازمیگردد و عادت او بخشیدن گناهان است. توبه واقعی تنها با کمک خداوند ممکن است و او هم توبه میدهد و هم میشکند. متن تأکید میکند که بدون توبه، راه نجات ممکن نیست و از خداوند میخواهد که توبه را روزی کند و آن را پایدار سازد. همچنین اشاره میکند که دیدن توبه در پیشگاه خداوند خود گناهی دیگر است و هستی انسان سراسر ضعف و نیاز به پروردگار است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند توبه و گناه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
بخش ۳۶ - مناجات در طلب کردن توبه و ثبات بر آن و نادیدن آن از خود و استوار ساختن آن به تقوا و ورع
روی هر ذره ز هر سوی به تو ۱
کار ما چیست گنه ورزیدن
عادت تو گنه آمرزیدن ۲
توبه از بنده بود سست نهاد
توبه آنست کش از توست گشاد ۳
بار نه بار فکن هر دو تویی
توبه ده توبه شکن هر دو تویی ۴
هر که شد گمشده تیه گناه
جز به توبه نشود روی به راه ۵
جامی گمشده را بخش نجات
توبه روزی کن و بر توبه ثبات ۶
نخوت توبه برون بر ز سرش
دیدن توبه بپوش از نظرش ۷
پیش آن دیده که روشن نظر است
دیدن توبه گناه دگر است ۸
می زند این همه از هستی سر
کس نخورد از شجر هستی بر ۹
از ورع هر که زبردستی یافت
پنجه زورور هستی تافت ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.