خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از شافعی بیانگر تأسف بر این است که دانش‌آموزان و روشنگران علم شریعت، علم طب را به نصاری و یهود واگذار کرده‌اند. شاعر اشاره می‌کند که علم طب، برخلاف سایر علوم، تنها با تلاش و تحصیل به دست نمی‌آید، بلکه نیازمند طبیعت صاف و فطنت ذاتی است که از الطاف الهی سرچشمه می‌گیرد.

متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و دینی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیازمند سطحی از بلوغ فکری است.

مشاهده کامل

بخش ۴۳ - امام شافعی رضی الله عنه فرموده است که می بایستی طبیب اسلامیان دانایان پارسا بودی نه یهود و ترسا

شافعی آن امام مطلبی
گفتی این نکته با ذکی و غبی ۱

که دریغا که دانش اندوزان
شمع علم شریعت افروزان ۲

علم طب را که کار ایشان بود
به نصاری گذاشتند و یهود ۳

ساختند آن گروه فرزانه
آشنا را رهین بیگانه ۴

گر چه بر طب چو علم های دگر
نتوان یافت جز به کسب ظفر ۵

آن نه چون دیگران در او کافیست
اصل در وی طبیعت صافیست ۶

بس دقایق در او که پیش آید
که به درس و کتاب نگشاید ۷

فطنتی یابد اندر او ازلی
که خفیات ازان شوند جلی ۸

آن نه مقدور سعی انسانی ست
بلکه فیضی ز فضل یزدانی ست ۹
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون) قالب: مثنوی تعداد ابیات: ۹ ۴۸۴
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:بخش ۴۲ - گفتار در احتیاج به طبیب که حفظ صحت به رأی وی منوط است و معالجه مرض به تدبیر وی مشروط
گوهر بعدی:بخش ۴۴ - قصه آن طبیب که آفت رسیده ای را بی وجود اسباب معالجه کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.