بخش ۱۰۴ - قصه آن پهلوانی که مخنثی را دید که در جوار کعبه خود را بر خاک انداخته و از خوف گناهان خود فریاد و زاری برگفته گفت خداوندا این مخنث را بیامرز یا بار گناهان او را بر گردن من نه که از بیم تو بخواهد مرد

پهلوانی ز پر دلان عجم
می زد اندر طواف کعبه قدم ۱

دید گریان مخنثی بر خاک
روی بنهاده پیرهن زده چاک ۲

نوحه ای برگرفته عالم سوز
کای گنه بخش معذرت آموز ۳

از گنه گر چه کوه البرزم
به کمال کرم بیامرزم ۴

پهلوان را بسوخت دل گفتا
کای خداوند مکه و بطحا ۵

لطف کن داد این مخنث ده
یا گناهش به گردن من نه ۶

ور نه از بیم تو بخواهد مرد
داغ حرمان به گور خواهد برد ۷

گر چنین پهلوان نباشد یافت
روی از همرهان نشاید تافت ۸

هر که یابی ز طور او بویی
کش بود جذب حق سر مویی ۹

رشته صحبتش ز کف مگذار
زانکه موییست در رسن بسیار ۱۰

هر که تنها رود چو آن غوری
باز گردد به درد و رنجوری ۱۱