این متن به بررسی مفهوم ذات و صفات الهی می‌پردازد و بیان می‌کند که هر تعینی از ذات الهی به عنوان صفت شناخته می‌شود. همچنین، به نقش اسم‌های الهی و به ویژه اسم جامع (الله) اشاره دارد. متن با تأکید بر آغاز و پایان قرآن و ارتباط آن با کمال انسان، به اهمیت شناخت قدر انسان می‌پردازد. در پایان، بر تلاش برای رسیدن به مقام والای انسانی تأکید می‌شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به دانش پایه‌ای در زمینه‌های فلسفه و عرفان اسلامی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات تخصصی و مفاهیم انتزاعی، آن را برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌سازد.
بخش ۹۱ - در بیان معنی اسم الله
هست معدود در عداد صفات ۱
ذات با هر تعین تنها
اسم آمد ز جمله اسما ۲
ور بود با تعینات تمام
اسم جامع همی نهندش نام ۳
لفظ الله و صورت کامل
اسم این اسم دان و زین مگسل ۴
فابتداء الکلام بسم الله
کان بالکامل الذی حاذاه ۵
ابتدا و انتها که قرآن راست
هر دو شرح کمال انسان راست ۶
ختم بر ناس و ابتدا از ناس
قدر انسان ازین میان بشناس ۷
وصف او لایزال و لم یزل است
اول الفکر و آخرالعمل است ۸
این بود شأن علت غایی
جهد کن کین مقام را شایی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
