متن بیان می‌کند که انسان اغلب فکر می‌کند برای خود آفریده شده و هرچه را که مناسب حالش باشد خیر و کمال می‌پندارد و هرچه مخالف آن باشد نقصان می‌داند. اما این اعتقاد اشتباه است، زیرا انسان برای خدا آفریده شده است. کمال واقعی انسان در این است که وجودش خواست خداوند باشد. خداوند از هستی اشیا فقط ظهور صفات و اسماء خود را می‌خواهد. همه چیز در جهان برای نشان دادن حکم یکی از اسماء الهی است. در پایان، به گفتاری از پیامبر اشاره می‌شود که اگر مردم گناه نکنند، خداوند افرادی را می‌آفریند که گناه کنند تا از گناهان خود استغفار کنند و اسم غفار الهی ظاهر شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با مبانی دینی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند این مفاهیم را تحلیل و درک کنند.
بخش ۷۴ - در بیان آنکه آدمی کمال و نقصان خود را نمی داند زیرا که او مخلوق از برای خود نیست بلکه از برای غیر خود است فالذی خلقه انما خلقه لنفسه لاله فما اعطاه الا ما یصلح ان یکون له تعالی فلو علم انه مخلوق لربه لعلم ان الله خلق الخلق علی اکمل صورة تصلح لربه اعوذ بالله ان اکون من الجاهلین
که مگر آفریده بهر خود است ۱
هر چه او را فتد مناسب حال
داندش از قبیل خیر و کمال ۲
وانچه پنداردش منافی آن
داردش از مقوله نقصان ۳
لیکن این اعتقاد عین خطاست
زانکه او آفریده بهر خداست ۴
حق پی هر چه آفرید او را
نیست امکان بر آن مزید او را ۵
در حقیقت کمال او آنست
کز وجودش مراد یزدانست ۶
حق نخواهد ز هستی اشیا
جز ظهور صفات یا اسما ۷
هر چه در عرصه جهان پیداست
هدف حکم اسمی از اسماست ۸
گر نباشد وجود او بالفرض
حکم آن اسم کی پذیرد عرض ۹
ولهذا رسول کرد خطاب
پیش ازین با معاشر اصحاب ۱۰
گفت اگر ناید از شما عملی
که در آن باشد از گنه خللی ۱۱
آفریند خدا خطاکیشان
که گناه آید و خطا زیشان ۱۲
تا کنند از گناه استغفار
حکم غفار را کنند اظهار ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
