شمارهٔ ۷۳ - در حق صابر بن اسمعیل ترمذی

ای صابر ، ای سپهر سخن ، ای جهان فضل
ای کعبهٔ افاضل ایام کوی تو ۱

ای برده نور چشم معنی ز لفظ تو
وی خورده آب باغ معالی ز جوی تو ۲

تا گوی نظم و نثر بمیدان فگنده ای
چوگان هیچ کس نربودست گوی تو ۳

هفت اختر و دوازده برج و چهار طبع
در جاه کمترند ز یک تار موی تو ۴

مهر تو جویم از دل و جان و مباد شاد
آن کس ، که نیست از دل و جان مهر جوی تو ۵

جانم ز هجر روی تو در اندهست و بس
ای صد هزار شادی و راحت بروی تو ۶

تو یوسفی بعزت و یعقوب وار هست
ما را همه سکون و تسلی ببوی تو ۷

تشریف تو رسید و بهر حالتی مرا
تشریف داده ای ز خود ، اینست خوی تو ۸

من مدح گوی تو شدم و زین مرا چه فخر؟
کامروز عالمیست همه مدح گوی تو ۹

این خدمتیست مختصر ، آنرا بپیش ازین
شد خدمتی نبشته با طناب سوی تو ۱۰