شمارهٔ ۳۹ - نیز در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی

علمت ، ای صابر بن اسمعیل
روی عالم همی بیاراید ۱

رفعت قدر تو بپای شرف
تارک آسمان همی ساید ۲

تویی آنکس ، که در بدایع نظم
مثل تو روزگار ننماید ۳

همه دانش ز طبع تو خیزد
همه معنی ز لفظ تو زاید ۴

چرخ ذکر ترا نپوشاند
دهر عز ترا نفرساید ۵

هر که پیش تو یاد نظم آرد
بیقین دان که : باد پیماید ۶

تو ستودی مرا و مثل مرا
زیبد ، از روزگار بستاید ۷

منم آنکس که صیقل نظمم
زنگ از تیغ فضل بزداید ۸

خامهٔ من ، که هست بسته میان
بستهٔ مشکلات بگشاید ۹

علهاییست بس شریف ، کزان
یک زمان فکرتم نیاساید ۱۰

جز برای ریاضت خاطر
همتم سوی نظم نگراید ۱۱

می ندانی کمال علم مرا
دیر عهدی ندیدم ، شاید ۱۲

متهم کرده ای مرا بحسد
از چو من کاملی حسد ناید ۱۳

تا جمال کمال من بیند
تیز بین دیده ای همی باید ۱۴

طیبتی کردم ، این معاذ الله !
تا ازین وحشتی نیفزاید ۱۵