خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در لحظه وداع، از درد فراق و ناتوانی در تسکین دل خود سخن میگوید و اشکهایش را مانند پروین بر روی زمین میریزد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمگین است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
رباعی ۷۷ - اکنون که وداع می کنی مسکین من
اکنون که وداع می کنی مسکین من
دل را به چه انواع دهم تسکین من ۱
بر روی نهم روی که هنگام وداع
برمه ریزم ز اشک خود پروین من ۲
دل را به چه انواع دهم تسکین من ۱
بر روی نهم روی که هنگام وداع
برمه ریزم ز اشک خود پروین من ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۷۶ - از خاک جهان به زرق رستن نتوان
گوهر بعدی:رباعی ۷۸ - خود نیست کسی دگر تبهکار چو من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.