شاعر در لحظه وداع، از درد فراق و ناتوانی در تسکین دل خود سخن میگوید و اشکهایش را مانند پروین بر روی زمین میریزد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمگین است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
رباعی ۷۷ - اکنون که وداع می کنی مسکین من
دل را به چه انواع دهم تسکین من ۱
بر روی نهم روی که هنگام وداع
برمه ریزم ز اشک خود پروین من ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.