خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر بیانگر امید و نیاز شاعر به لطف و محبت معشوق یا پروردگار است. شاعر با وجود احساس بینیازی معشوق، باز هم به درگاه او روی میآورد و از او طلب نوازش و لطف میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک ظرافتهای زبانی و معنایی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۵۴ - ای دست امید ما به لطف تو دراز
ای دست امید ما به لطف تو دراز
بنواز مرا به لطف ای بنده نواز ۱
هرچند تو بی نیازی از ما ما هم
بر خاک در تو روی بر خاک نیاز ۲
بنواز مرا به لطف ای بنده نواز ۱
هرچند تو بی نیازی از ما ما هم
بر خاک در تو روی بر خاک نیاز ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۵۳ - ای دست نشان قلمت لؤلؤ تر
گوهر بعدی:رباعی ۵۵ - گر پیر شدم دلم جوانست هنوز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.