این متن بیانگر این است که برای پیمودن راه دراز زندگی، باید با ایمان و عبادت (روزه و نماز) پیش رفت و در نهایت، همه به خاک بازمیگردند، چرا که از خاک آفریده شدهایم.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیهوتحلیل، به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۱۱ - زادی که ره دراز می باید رفت
با روزه و با نماز می باید رفت ۱
ترکیب تو چون ز خاک پرداخته اند
ای خال به خاک باز می باید رفت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.