غزل ۱۷۵ - از نرگس خوش خواب تو در عین سیاهی

از نرگس خوش خواب تو در عین سیاهی
ماه رخ تو آینه صنع الهی ۱

سودا زده چشم تو صد جادوی بابل
در چاه زنخدان تو صد یوسف چاهی ۲

در وصف تو هر کس به تصور سخنی گفت
اوصاف کمال تو نگفتند که ماهی ۳

بخت من و زلف تو مرا کرده پریشان
ای بخت سیاه از من سرگشته چه خواهی ۴

چون شمع بسوز تو همی کاهم و پیداست
زین اشک روان من و رخساره کاهی ۵

از گریه این دیده خونبار ملولم
ترسم که ز چشمم ببرد رنگ سیاهی ۶

گر محضر منشور جمالت بنمایند
خوبان همه بر وی بنویسند گواهی ۷

با ابن حسام ار نظر لطف تو باشد
در ملک معانی بنهد مسند شاهی ۸