این شعر عاشقانه و غزلگونه، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است. او از زیباییهای معشوق، انتظار دیدار، و رنجهای عشق میگوید. تصاویری مانند گلشن، شمشاد، سرو، و جواهرات برای توصیف معشوق به کار رفتهاند. شاعر از درد فراق و بیقراری دل سخن میگوید و از معشوق میخواهد که به وعدهاش عمل کند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۵۲ - ای خیال عارضت گلشن نگار چشم من
رُسته شمشاد قدت در چشمه سار چشم من ۱
گر خیالت دامن آب روان می بایدش
گو بیا چون سرو بنشین بر کنار چشم من ۲
چشم خوشخوابت به عیاری و شوخی می برد
صبر و آرام دل خواب و قرار چشم من ۳
وعده دیدار خویشم داده بودی پیش ازین
آخر ای جان رحم کن بر انتظار چشم من ۴
می خلد در دیده من خار مژگانت چو تیر
وه کز آن خارست دایم خار خار چشم من ۵
با دل من هر چه رفت از اختیار دیده بود
آه دل کاین دل چه دید از اختیار چشم من ۶
از غبار دامنت بر چشم من گردی فشان
کان جواهر سرمه بنشاند غبار چشم من ۷
مقدمت را هر کسی آخر نثاری ساختند
دُرّ و مروارید غلطان بین نثار چشم من ۸
رازت ای ابن حسام از پرده بیرون میکشد
مردم غمَّاز کامد پرده دار چشم من ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.