این شعر بیانگر احساس گناه و پشیمانی گوینده است که با امید به بخشش الهی و لطف خداوند، به درگاه او پناه آوردهاست. شاعر از گناهان خود سخن میگوید و از خداوند میخواهد که آنها را محو کند. همچنین، او به امید رسیدن به رحمت الهی، مانند یوسف که از چاه تاریک به عزت رسید، به درگاه خداوند روی آوردهاست.
مفاهیم عمیق مذهبی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند گناه، توبه و امید به بخشش نیاز به سطحی از بلوغ فکری و عاطفی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۱۴۲ - گر چه بس منفعل از شرم گناه آمده ایم
تکیه بر مرحمت لطف اله آمده ایم ۱
دست در دامن ملاح عنایت زده ایم
ما بدین بحر نه از بحر شناه آمده ایم ۲
رقم جرم و گناه از صفحات عملم
محو فرمای که بس نامه سیاه آمده ایم ۳
دهن از سوز درون خشک و رخ از دیده پر آب
به انابت بدرت با دو گواه آمده ایم ۴
تا به اعزازچو یوسف به عزیزی برسیم
ما بدین مصر به تاریکی چاه آمده ایم ۵
جای آن هست که دریوزه کنیم ابن حسام
بر سر راه چو بی توشه ی راه آمده ایم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.