غزل ۱۳۷ - بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می کنم

بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می کنم
دامن از اشک چو مروارید تر پُر می کنم ۱

سالها سودای ابروی تو در سر داشتم
بار دیگر آن خیال کج تصور می کنم ۲

از وجودم تا عدم مویی نماند در میان
در میانه چون بباریکی تفکُّر می کنم ۳

باد را مگذار بر زلفت وزیدن زانکه گر
در سر زلف تو پیچد من تغیُّر می کنم ۴

گر دهی فخرم به مقدار شگان کوی خویش
من بدین مقدار بسیاری تفاخُر می کنم ۵

تا شود پروانه شمع رخت ابن حسام
روی سوی روشنایی چون سمندُر می کنم ۶

جبرئیل از منتهای سدره آمین می کند
چون دعای شاه عادل بایسنقر می کنم ۷