این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و روحانی شاعر است که در آن از دوری معشوق، درد فراق، و امید به وصل سخن میگوید. شاعر از شبهای بیقراری، نالههای سحرگاهی، و آرزوی دیدار یار میگوید و در عین حال، به مضامین عرفانی مانند حریم کعبه و محراب نیز اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عاطفی و عرفانی عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
غزل ۱۳۱ - آن کجا شد کز تو گه گه مرحبایی داشتم
در حریم کعبه ی کویت صفایی داشتم ۱
دی گذشتی و نکردی التفاتی سوی من
خود نگفتی دردمند مبتلایی داشتم ۲
دوش ز آب دیده و از آتش دل تا سحر
در میان آب و آتش ماجرایی داشتم ۳
ناله ی شبگیر و آه سوزناکم نیم شب
این همه رنج و عنا آخر ز جایی داشتم ۴
خوف گردابست و بیم موج و دریای عمیق
یار کشتیبان نگفتی کاشنایی داشتم ۵
دست و پایی بایدم زد کابم از سر در گذشت
دست و پایی می زنم تا دست و پایی داشتم ۶
ای طبیب دردمندان بر سر بالین من
یک قدم نه کز تو امید دوایی داشتم ۷
معتکف در گوشه ی محراب ابروی تو دوش
تا سحر گه دست حاجت بر دعایی داشتم ۸
بر گلستان جمالت دوش چون ابن حسام
همچو بلبل بر چمن برگ و نوایی داشتم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.