این شعر عاشقانه و عارفانه، درد و رنج دلِ عاشق را بیان میکند. شاعر از بلای عشق، آرزوی وصال، و نالههای دل سخن میگوید و از طبیب برای درمان درد دل کمک میطلبد. در پایان، اشارهای به قناعت و لطف دوست دارد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
غزل ۱۱۹ - ای قامت بلند تو ما را بلای دل
چون من که دیده ای که بود مبتلای دل ۱
از دست دیده کار دل من به جان رسید
ای دیده ای که چه کردی به جای دل ۲
خون دلم بریخت خیال لب تو دوش
آه از لب توام ندهد خونبهای دل ۳
دل آرزوی لعل تو دارد به بوسه ای
گر وایه ی دلم نرسد از تو وای دل ۴
دوش اندرون غنچه ی دلتنگ خون گرفت
از بس که گفت بلبلش از ماجرای دل ۵
آیا کجا معالجه ی درد دل کنند
کانجا من از طبیب بپرسم دوای دل ۶
ابن حسام مخزن گنج قناعت است
از لطف دوست کلبه ی احزان سرای دل ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.