غزل ۱۱۹ - ای قامت بلند تو ما را بلای دل

ای قامت بلند تو ما را بلای دل
چون من که دیده ای که بود مبتلای دل ۱

از دست دیده کار دل من به جان رسید
ای دیده ای که چه کردی به جای دل ۲

خون دلم بریخت خیال لب تو دوش
آه از لب توام ندهد خونبهای دل ۳

دل آرزوی لعل تو دارد به بوسه ای
گر وایه ی دلم نرسد از تو وای دل ۴

دوش اندرون غنچه ی دلتنگ خون گرفت
از بس که گفت بلبلش از ماجرای دل ۵

آیا کجا معالجه ی درد دل کنند
کانجا من از طبیب بپرسم دوای دل ۶

ابن حسام مخزن گنج قناعت است
از لطف دوست کلبه ی احزان سرای دل ۷