غزل ۸۷ - دلم فدای تو باد ای نسیم عنبر بیز

دلم فدای تو باد ای نسیم عنبر بیز
به دستگیری افتاده ای چو من برخیز ۱

چنین که چشم تو هر گوشه ای کمین دارد
چگونه دل بنشیند به گوشه ی پرهیز ۲

زبس که آتش رخساره ی تو می افروخت
بسوخت خرمن تقوای من به آتش تیز ۳

زدیم در خم زلف گره گشای تو چنگ
که مفلسیم و نداریم هیچ دست آویز ۴

بیا که باده و گل را به هم برآمیزیم
ز دست حادثه ی روزگار رنگ آمیز ۵

بیار کاسه و از می پرآب رنگین کن
زخاک پرشده بین کاسه ی سر پرویز ۶

سوار حادثه هر سو دو اسپه می تازد
نه رخش ازو بتواند گریخت نه شبدیز ۷

فضای سینه ام آتش گرفت مردم چشم
تو مردمی کن و آبی زدیده بر وی ریز ۸

فضای سینه ام آتش گرفت مردم چشم
تو مردمی کن و آبی ز دیده بر وی ریز ۹

بتاخت لشکر غم قلب سینه ابن حسام
پناه می طلبی خیز و در پیاله گریز ۱۰