این شعر از درد و غم عشق سخن میگوید و از تأثیرات عمیق آن بر دل و روح انسان مینویسد. شاعر از لطف و جود معشوق و تأثیر آن بر وجود خود میگوید و همچنین به عوالم معنوی و دنیوی اشاره میکند. در پایان، شاعر از وابستگی به معشوق و اسارت دل در زلف او سخن میگوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد و غم عشق نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
غزل ۸۵ - ای اهل درد را ز تو هر دم غمی دگر
نیش غم تو بر دل ما مرهمی دگر ۱
درکوی تو که درگه اهل سعادتست
از آب چشم اهل صفا زمزمی دگر ۲
ترشد به اب جود تو خاک وجود ما
فرمای از ابر لطف برآ شبنمی دگر ۳
از کاینات دنیی و عقبی دوعالم اند
بیرون ازین دوخاک درت عالمی دگر ۴
گفتی دمی دگر به لبت کام دل دهم
ای عمر اعتماد کرا بر دمی دگر ۵
بردار جام جم که ببینی دروعیان
درزیر خاک خفته به هر سو جمی دگر ۶
همچون دل شکسته ی ابن حسام هست
صد دل به قید زلف تو درهر خمی دگر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.