این شعر عاشقانه و عرفانی از زبان عاشقی است که از درد فراق و عشق به معشوق میگوید. او از اشک سرخ و رنج خود سخن میگوید و به لطف و بخشش معشوق امید بسته است. در نهایت، با وجود گناهکار بودن، به رحمت الهی پناه میبرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با استفاده از استعارههای پیچیده، درک این شعر را برای مخاطبان جوانتر دشوار میسازد. همچنین، برخی مضامین مانند گناه و رحمت الهی نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارند.
غزل ۸۱ - خط تو دایره ی مشک گرد ماه کشید
بر آفتاب سواد شب سیاه کشید ۱
دلم به دعوی خون بر غزال چشمت را
سرشک سرخ و رخ زرد را گواه کشید ۲
مقام شیفته حالان پناه طره ی تست
دل مقام شناسم بدان پناه کشید ۳
نوید داد عنایت مرا که لطف عمیم
رقم به عفو تو بر صفحه ی گناه کشید ۴
اگرچه می رود آلوده دامن ابن حسام
به ذیل عاطفت سایه ی الاه کشید ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.