این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان میکند. او از زیباییهای معشوق مانند یاقوت لب، زلف سیاه و بوی خوش صحبت میکند و از عشق و شوق فراوان خود میگوید که دلش را پر از جوش و هیجان کرده است.
این متن حاوی مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا غیرجذاب باشد. همچنین، درک برخی از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
غزل ۵۰ - لبت یاقوت گوهر پوش دارد
به گاه بوسه طعم نوش دارد ۱
سرزلف سیاهت بر بناگوش
زنزهت بوی مرزنگوش دارد ۲
چوگوشت با رقیبان است کم زان
که یک ره جانت ما گوش دارد ۳
دلم با روی خوب تست دایم
بگو بهرخدا نیکوش دارد ۴
چو جان تن را در آغوش آمدی دوش
تنم جان بین که در آغوش دارد ۵
زدوشت دوش برخورداربودم
دلم امشب هوای دوش دارد ۶
دل ابن حسام از اتش شوق
ز گرمی سینه را پرجوش دارد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.