این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق، مستی، و رهایی روح سخن میگوید. او از توبههای بیفایده، پندهای ناصحان، و جستوجوی گشایش در میکده صحبت میکند و عشق را راه نجات میداند. شعر با اشاره به قدرت روحبخش شعر برای مستان پایان مییابد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشارههایی به مستی و مینوشی وجود دارد که مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۴۸ - لَمَع البَرقُ و النُجوم یَلوح
اَسقِنِی الرَاح ذاکَ راحَتُ روح ۱
امشب از نرگس تو مخمورم
جرعه ای از لبت به وقت صبوح ۲
پند ناصح چو در نمیگیرد
توبه کردم زتوبه های نصوح ۳
ازدر میکده گشایش جوی
توچه دانی که در کجاست فتوح ۴
انچه اندر سفینه ی دل ماست
نتوان یافت در سفینه ی نوح ۵
چون شدی تیر عشق را تسلیم
در ره عاشقان شدی مذبوح ۶
شعر ابن حسام مستان را
قوت قلب است، بلکه قوَّت روح ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.