شاعر در این متن از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود دانش و بصیرتش، قادر به توصیف کامل زیبایی‌های معشوق نیست. او از خیال‌پردازی درباره سروقد معشوق، لب شیرین و ابروی شوخ او سخن می‌گوید و خود را مقصر طولانی شدن سخن می‌داند. همچنین، شاعر به علم و دانش اشاره کرده و خود را غلام ساقی کوثر می‌داند. در نهایت، امیدوار است که با وجود موانع زیاد، به مقصود خود برسد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به‌کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۴۶ - اگر چه خرد شناس و مبصّرم به حدیث
به خورده دهنت ره نمی برم به حدیث ۱
خیال سرو قدت را خیال ها بستم
سخن دراز شد و من مقصّرم به حدیث ۲
خیال حسن تو صورت نمی توانم بست
به وجه احسن اگر چه مصورم به حدیث ۳
به صفّ ابروی شوخ تو پی نیارم برد
اگر چه در صف معنی کمان ورم به حدیث ۴
بیان آن لب شیرین نمی توانم کرد
به نطق اگر چه نمودار شکّرم به حدیث ۵
از آن مدینه که در وی زلال علم دهند
غلام مشرب ساقی کوثرم به حدیث ۶
هزار قنطره ابن حسام در راه است
مگر به منزل مقصود ره برم به حدیث ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
