این شعر عاشقانه و عرفانی بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق یا ذات الهی است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند روشنی دیده، کعبه، سرو ناز و آب دیده، احساس عشق، اشتیاق و نیاز خود را به معشوق بیان میکند و از او طلب شفا و رسیدن به وصال مینماید.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی داشته باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۸ - ای روشنی دیده دعا می رسانمت
صد بندگی به دست صبا می رسانمت ۱
احرام کعبه سر کوی تو بسته ام
وانگه تحیّتی به صفا می رسانمت ۲
ای سرو ناز بر چمن باغ دل بمان
کز آب دیده نشو و نما می رسانمت ۳
از آرزوی لعل تو خون می شود دلم
آخر نگفته ای که شفا می رسانمت ۴
پنهان مدار ابن حسام از طبیب،درد
بر وعده ای که گفت دوا می رسانمت ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.