این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق و درد فراق است. شاعر از نسیم گلها و آواز بلبل یاد معشوق میکند و از درد عشق و بیماری فراق مینالد. او از روزهای سخت هجران میگوید و امید به وصال دارد. همچنین، از دوری معشوق و رنجهای عشق شکوه میکند و در نهایت به امید دیدار نزدیک دل میبندد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۳ - نَسیِم الوَرد یَذکُرنِی حَبِیب ِ
و یُحَیینی بصَوتِ العَندَلیبِ ۱
طَبیبِ العِشقِ دَاوا کُل َّ داءٍ
فَکَیفَ و زادَنی دائی طَبِیبِ ۲
یُفارقُنِی الرَّقِیبُ عَنِ الَّفیقِ
فَقارب بَینَنا یا ذالرَقِیبِ ۳
لِیَومِ الهَجرِ لِی یَومٌ عَصِیبٌ
و إنَّی خِفتُ مِن یومٍ عَصِیِبِ ۴
فُؤادٍ غابَ یا سلمایَ عَنِیّ
فإذ یَاتِیک أحسِن بالغَریبِ ۵
نَصیبی بالهَوا نَصَب وداءٌ
أصَبنا ما أصَبنا یا نَصیبِ ۶
ببعدِ الهَجرِ إنی إذ امُوتُ
فَقُربُالوَصلِ أرجُو عَنقَریبِ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.