شاعر در این متن از درد جدایی و عشق نافرجام مینالد. او که روزی در آرامش و صلح بود، اکنون درگیر غم و رنج بیپایان است. عشق او را از آشیانهاش جدا کرده و به دنیای دیگری کشانده است. شاعر از زمانه و تقدیر شکایت دارد و به دنبال تسکین است.
متن دارای مضامین عاشقانه و عارفانه پیچیده است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، احساسات عمیق و غمگین بیانشده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۴ - مران به عنف خدا را ز آستانه مرا
مکش به تیغ جدایی به هر بهانه مرا ۱
نخست طایر گلزار قدسیان بودیم
محبت تو جدا کرد از آشیانه مرا ۲
مقیم صومعه بودم به عالم لاهوت
کشید عشق به کوی شراب خانه مرا ۳
چه حکمت است که صیاد کارخانه ی غیب
ز زلف و خال تو بنهاد دام و دانه مرا ۴
کرانه میکنی از من کجا روا باشد
بکشت محنت این درد بی کرانه مرا ۵
مرا میانه غم بر کرانه میمانی
گناه چیست ندانم در این میانه مرا ۶
ز لعل خود به صبوحی خمار من بشکن
که در سر است خمار می شبانه مرا ۷
زمانی ای دل غمدیده با زمانه بساز
زمان زمان بنوازد مگر زمانه مرا ۸
فسون ابن حسامم به توبه میخواند
به گوش در نرود هرگز این فسانه مرا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.