خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از خداوند می‌خواهد که به او دلی آرام و صبور در مدح و ستایش پادشاه (خسرو) عطا کند. او از تنگی‌جای و سختی‌های زندگی شکایت دارد و از خداوند طلب درمان و آرامش می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان کهن و سبک شعاری کلاسیک، فهم آن را برای گروه‌های سنی پایین‌تر دشوار می‌کند.
شماره ۳۶۱ - بر شعر مرا دلیست ای بار خدای
بر شعر مرا دلیست ای بار خدای
در مدح و ثنای خسرو مدح آرای ۱
می بترکدم دل اندرین تنگی جای
از بهر خدای را دوایی فرمای ۲
در مدح و ثنای خسرو مدح آرای ۱
می بترکدم دل اندرین تنگی جای
از بهر خدای را دوایی فرمای ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۶۰ - ای ابر ز بحر تا هوایی شده ای
گوهر بعدی:شماره ۳۶۲ - ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
