خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، شاعر از ستارگان به عنوان چشمانی یاد می‌کند که او را می‌بینند و آرزو می‌کند که زودتر به وصال معشوق برسد. همچنین، از سرو بلند می‌خواهد که روز نیاید تا زلف سیاه معشوق در شب باقی بماند.
محتوا و زبان شعر به گونه‌ای است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و لذت‌بردن است. مفاهیم عاشقانه و استفاده از استعاره‌های ادبی ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شماره ۱۴۲ - ترسم ما را ستارگان چشم کنند
ترسم ما را ستارگان چشم کنند
تا زود رسد ز دور در وصل گزند ۱
خواهی تو که روز ناید ای سرو بلند
زلف سیه دراز در شب پیوند ۲
تا زود رسد ز دور در وصل گزند ۱
خواهی تو که روز ناید ای سرو بلند
زلف سیه دراز در شب پیوند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۱ - اندر ریشم همه خسک پاک برید
گوهر بعدی:شماره ۱۴۳ - چرخ فلک از قضا یکی پیکان زد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
