شمارهٔ ۱ - توصیف بر شکال

برشکال ای بهار هندستان
ای نجات از بلای تابستان ۱

دادی از تیر مه بشارت ها
باز رستیم از آن حرارت ها ۲

هر سو از ابر لشکری داری
در امارت مگر سری داری ۳

بادهای تو تو میغ ها دارند
میغ های تو تیغ ها دارند ۴

رعدهای تو کوس هاکوبند
چرخ گویی همی که بکشوبند ۵

طبع و حال هوا دگر کردی
دشت ها را همه شمر کردی ۶

سبزه ها را طراوتی دادی
عمرها را حلاوتی دادی ۷

راغ را گل زمردین کردی
باغ را شاخ بسدین کردی ۸

ای شگفتی نکونگار گری
رنگ طبعی نکو به کار بری ۹

تو بدین حمله ای که افکندی
بیخ خشکی ز خاک برکندی ۱۰

تیر بگذشت ناگهان بر ما
منهزم گشت لشکر گرما ۱۱

تن ما زیر جامه های تنگ
گشت تازه ز بادهای خنک ۱۲

اینت راحت که رنج گرما نیست
پس ازین جز امید سرما نیست ۱۳

حبذا ابرهای پر نم تو
حبذا سبزه های خرم تو ۱۴

عیش و عشرت کنون توان کردن
می شادی کنون توان خوردن ۱۵

که ز گرمی خبر نگردد جان
نشود همچو چوب خشک دهان ۱۶

جام باده بجوشد اندر کف
چون سر دیگ بر نیارد کف ۱۷

گرچه دور اوفتد ز چشم ترم
من به وهم اندرو همی نگرم ۱۸