خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از سپیدی موی خود و گذر زمان می‌نالد و با طنز بیان می‌کند که با کندن موهای سفید، موهای سیاه باقی می‌ماند. او از ریش خود به عنوان موضوعی برای خنده یاد می‌کند و از ناتوانی در مقابله با گذر زمان سخن می‌گوید. در پایان، آرزو می‌کند که این داستان را به دوستانش برساند، اگر فرصت زندگی داشته باشد.
متن دارای مفاهیم فلسفی درباره گذر زمان و زندگی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از طنز و بیان غیرمستقیم نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۹۲ - شکوه از موی
پیوسته من از سپید مویی
حجام بروت کنده باشم ۱
تا می بکنم سپید مویی
ده موی سیاه کنده باشم ۲
با ریش چنین که من برآرم
سخت از در ریش خنده باشم ۳
با موی خودم چو برنیایم
با چرخ کجا بسنده باشم ۴
وین قصه به دوستان رسانم
گر بگذارند زنده باشم ۵
حجام بروت کنده باشم ۱
تا می بکنم سپید مویی
ده موی سیاه کنده باشم ۲
با ریش چنین که من برآرم
سخت از در ریش خنده باشم ۳
با موی خودم چو برنیایم
با چرخ کجا بسنده باشم ۴
وین قصه به دوستان رسانم
گر بگذارند زنده باشم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۹۱ - ای جوانی تو را کجا جویم
گوهر بعدی:شمارهٔ ۹۳ - حقگزاری از خواجه مظفر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
