این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و وفاداری به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که غم معشوقه کمتر از هیچ است و تنها شاعر از حال او آگاه است. شاعر به وفاداری خود تأکید دارد و اشاره می‌کند که شادی وصال معشوق با غم هجران او برابر است. همچنین، او از نوای چنگ و خاطرات گذشته یاد می‌کند و در پایان اشاره می‌کند که بازگشت به گذشته ممکن نیست.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از واژگان و عبارات به‌کاررفته در متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی دارند تا به‌درستی درک شوند.
شمارهٔ ۹ - به خواجه ابوالقاسم فرستاده
غم معشوقه هیچ کمتر هست ۱
هستی آگه ز حال کآن خاتون
جز تو آنجاش یار دیگر هست ۲
در وفای تو گر خورد سوگند
که نخورده ست . . . باور هست ۳
شادی وصل او که خواهی یافت
با غم هجر او برابر هست ۴
راههایی که او زند بر چنگ
یاد داری و هیچت از بر هست ۵
برد خواهیش هیچ راه آورد
زین معانیت هیچ در سر هست ۶
آمدن در خورت نبود اینجا
بازگشتنت هیچ در خور هست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
