شماره ۴۱۰ - غنچه چون کرد تبسم سوی صحرا نرویم

غنچه چون کرد تبسم سوی صحرا نرویم
گل بخندی زمانی بتماشا نرویم ۱

مادرین کوی مقیمیم چو اصحاب الکهف
گر کسی سنگ زند همچو سگ از جا نرویم ۲

کوی معشوق و در دوست بهست از همه جای
ما هم اینجا بنشینیم و بصحرا نرویم ۳

ور بنانی نرسیم از در او بر در او
چون سگ از فاقه بمیریم و بدرها نرویم ۴

با دل پر خون چون غنچه بهم آمده ایم
ما ببادی چو گل ای دوست ز هم وانرویم ۵

گر ببستان شدن از ما نپسندی ز آن روی
پرده برگیر و گلستان بنما تا نرویم ۶

بطرب دست بزن بر سر ما پای بکوب
کز سر کوی تو گر سر برود ما نرویم ۷

سیف فرغانی با دوست بگو جور مکن
که بدین مروحه ما از سر حلوا نرویم ۸

وعده دادی به شب وصل (خودو) می ترسیم
که فراموش کنی گر بتقاضا نرویم ۹