شماره ۳۷۹ - چو برقع ز رخ برگشایی بمیرم

چو برقع ز رخ برگشایی بمیرم
وگر رو بمن کم بنمایی بمیرم ۱

ز شادی قرب و ز اندوه دوری
گه از وصل و گاه از جدایی بمیرم ۲

چرا غم که بی روغنم مرگ باشد
و گر روغنم در فزایی بمیرم ۳

تو دام منی من ترا طرفه مرغم
که گر از تو یابم رهایی بمیرم ۴

برافروخت روی تو از حسن شمعی
نمی خواست کاز بی ضیایی بمیرم ۵

زدم بر سر شمع خود را و گفتم
چو پروانه در روشنایی بمیرم ۶

ترا برگ من نی و آگه نه ای زآن
که من بی گل از بی نوایی بمیرم ۷

طبیبی چو تو بر سر من نشسته
نشاید که از بی دوایی بمیرم ۸

چو گربه درین خانه گر ره نیابم
چو سگ بر درش از گدایی بمیرم ۹

در آن بارگه گر بخدمت نشایم
برین در بمدحت سرایی بمیرم ۱۰

چو مجنون اگر وصف لیلی نیابم
سزد گر بلیلی ستایی بمیرم ۱۱

مرا گر ز وصل آن میسر نگردد
که در مسند پادشایی بمیرم ۱۲

نه بیگانه ام همچو سیف این مرا بس
که با دولت آشنایی بمیرم ۱۳