شماره ۳۰۴ - قند خجل می شود از لب چون شکرش

قند خجل می شود از لب چون شکرش
قوت دل می دهد بوسه جان پرورش ۱

زهر غمش می خورم بوک بشیرین لبان
کام دلم خوش کند پسته پر شکرش ۲

لذت قند ونبات چاشنیی از لبش
چشمه آب حیات رشحه لعل ترش ۳

از دهنش قند ریخت لعل شکر بار او
در قدمش مشک بیخت زلف پریشان سرش ۴

دل شده را قوت جان از لب لعل ویست
هرکه بهشتی بود آب دهد کوثرش ۵

پرده زرخ برگرفت دوش شبم روز کرد
معنی خورشید داشت صورت مه پیکرش ۶

از کله واز قبا هست برون یار ما
یار شما خرگهیست خیمه بود چادرش ۷

در بر او دیگری می خورد آب حیات
ما چو گدایان کوی نان طلبیم از درش ۸

دعوی عشق تو کرد سیف وبتو جان داد
گرچه نگوید دروغ هیچ مکن باورش ۹