شماره ۳۵ - ای کرده بعشق تو دل پرورش جانها

ای کرده بعشق تو دل پرورش جانها
گردون چو رخت ماهی نادیده بدورانها ۱

آنرا که چو تو سروی در خانه بود دایم
از بی خبری باشد رفتن سوی بستانها ۲

آنرا که گل رویش زردی ز غمت گیرد
خاک قدمش باشد سرسبزی ریحانها ۳

زانگشت خیال تو چون نقش پذیرفتم
از دست دلم یک یک چون رنگ برفت آنها ۴

از رنگ تو و بویت در گل اثری دیدست
بلبل که نمی آید بیرون ز گلستانها ۵

بهر من دل خسته ای ترک کمان ابرو
تیر مژه را کردی سر تیز چو پیکانها ۶

ای زلف تو چون چوگان بیم است که از دستت
چون کوی بسر گردم گرد همه میدانها ۷

گفتم بوفا با تو عهدی بکنم لیکن
از سخت دلی سستی اندر همه پیمانها ۸

از آرزوی رویت بود آنکه ز بهر گل
وقتی طرف خاطر می رفت ببستانها ۹

تو در حرم دلها ساکن شده ای وآنگه
سیف از هوس کعبه پیموده بیابانها ۱۰