شماره ۱۸ - گر چه وصلت نفسی می ندهد دست مرا

گر چه وصلت نفسی می ندهد دست مرا
جز بیادت نزنم تا نفسی هست مرا ۱

من چو وصل تو کسی را ندهم آسان دست
چون بدست آوری آسان مده از دست مرا ۲

چون تو هشیار بدم، نرگس مخمورت کرد
از می عشق بیک جرعه چنین مست مرا ۳

مردمم شیفته خوانند و از آن بی خبرند
که چنین شیفته سودای تو کردست مرا ۴

گو نگهدار کنون جام نکونامی خویش
آنکه او سنگ ملامت زدو بشکست مرا ۵

تا من ابروی کمان شکل تو دیدم چون صید
تیر مژگانت ز هر سو بزد و خست مرا ۶

ناوک غمزه وتیر مژه آید بر دل
از کمان خانه ابروی تو پیوست مرا ۷

دوش بر آتش شوقت همه شب از دیده
آب می ریختم وسوز تو ننشست مرا ۸

سیف فرغانی بی روی بهار آیینش
همچو بلبل بخزان نطق فروبست مرا ۹