غزل ۱۳ - ز رشک سرو قدت ، سرو پای در خاک است

ز رشک سرو قدت ، سرو پای در خاک است
کتان پیرهن گل ز روت صد چاک است

کنایت از دهن توست سر جوهر فرد
برون ز دایره فهم و حد ادراک است

چو بگذری به سر کوی کشتگان غمت
هزار جان گرامیت بند فتراک است

نه دیده من مسکین نظلره باشد و بس
نظاره ات همه شب چشم هشت افلات است

مع الوجود زلال دهان و زلف کجت
چه جای چشمه حیوان و مار ضحاک است

بدان امید که باد بگذری به سرش
به رهگذار تو خالد فتاده چون خاک است